Categorie archief: veiled

Hoera: de crowdfunding voor het boek is succesvol

Ik ben heel blij, want het minimumbedrag dat ik nodig had om het boek te financieren is binnen, en dat is een hele opluchting.

Vooraf was ik er erg zenuwachtig over: een boek over een onderwerp dat zó gevoelig ligt, is dat wel te financieren? Maar het is toch gelukt. Dankzij de ruim 150 donateurs, die ik stuk voor stuk enorm dankbaar ben!! Ik ga er iets moois van maken!

Ik doe even een vreugdedansje en daarna …

… gaan de vormgever, uitgever en ik keihard aan de slag om het boek in september uit te kunnen brengen.

Misschien alvast leuk voor in de agenda: dinsdag 19 september: Fotokroniek #44 in Pakhuis De Zwijger, waarin ik zal vertellen over de totstandkoming van dit project.

Crowdfunden voor het boek ‘Veiled | Too Busy Being Awesome’

Mijn fotoproject over niqaabdraagsters is af! Er opent zondag niet alleen een tentoonstelling in Het Nutshuis, maar ik ben ook druk bezig om er een boek van te maken.

Het is niet het makkelijkste onderwerp om voor te crowdfunden, maar ik ben al ver gekomen. Met jouw support krijgen we dat allerlaatste stukje ook voor elkaar.

Ik hoop dat ook jij het project zou willen steunen via de website van Voor de Kunst. Je helpt niet alleen mij er enorm mee, maar je krijgt er ook unieke dingen voor terug. 

Het boek in spe:

  • wordt mooi (ontwerp: Sybren Kuiper, maker van vele prijswinnende fotoboeken)
  • is actueel (het zogenoemde boerkaverbod ligt nu in de Eerste Kamer)
  • is relevant (zóó belangrijk om elkaar te blijven leren kennen)
  • biedt verdieping (pakkende interviewfragmenten, nawoord door prof. Annelies Moors)
  • komt in een mooi fonds (uitgever: Lecturis)
  • is internationaal (taal: Engels)
  • is substantieel (160 blz.)
  • verschijnt in september 2017, tijdens een reizende tentoonstelling door Amsterdam.

Tip: privérondleidingen
Je kunt me al steunen vanaf tien euro, en ik ben met alle bijdragen blij. Maar ik wijs je speciaal op de privérondleidingen die ik geef in Het Nutshuis op zaterdag 27 mei en 3 juni. Op die dagen kan ik een door jou samengesteld gezelschap een uur rondleiden door de tentoonstelling, met alle verhalen achter de beelden.

Samen gaat het ons lukken het boek te maken.

Wil je me steunen?
Ga naar Voor de kunst.

Dank je wel!

Lieve groet,

Saskia Aukema

Hoe het begon

Ruim een jaar geleden liep ik op een stralende dag door het centrum van Amsterdam. Eigenlijk was ik op zoek naar locaties waar ik in de avonden studioportretten kon maken van uitgaanspubliek.

En op De Dam zag ik haar: een dame in niqaab: een gezichtssluier die alleen de ogen vrijlaat. Ik was op dat moment al een tijdje gefascineerd door de niqaab.

De kiem ervoor werd tweeënhalf jaar geleden gelegd. In maart 2013 stond ik met een mobiele fotostudio op de Nationale Bekeerlingendag in de Blauwe Moskee in Amsterdam. Ik werkte in die tijd aan een fotodocumentaire over bekering tot de islam, die later in samenwerking met Vanessa Vroon-Najem zou leiden tot het boek Bekeerd en een gelijknamige tentoonstelling in het Amsterdam Museum.

 

Hatsikidee

Ik moet die dag in maart over de vijftig bezoekers geportretteerd hebben, maar misschien wel de grootste indruk maakten de twee meiden die als allereersten voor de camera plaatsnamen (zie header). Ze droegen een niqaab, en wow … dat vond ik best heftig. Eng, streng, serieus, radicaal, onderdrukt … hatsikidee, de hele lade met ‘burka’-associaties werd omgekieperd in mijn hoofd. En vooral verwarrend vond ik het na afloop van de sessie. Want in welk laatje moest ik alles weer precies opbergen toen bleek dat de meiden giechelig, stoer en aardig waren? Hoe kort ook, die ontmoeting zette me aan het denken.

Ik vroeg me er enorm veel dingen over af. Waarom zou je die sluier dragen in een land als Nederland? Hoe zit het met die steevast veronderstelde band met gewelddadigheden die worden begaan uit de naam van de islam? Wat vindt je omgeving ervan? Is er dwang? En hoe hou je stand tegen al die negativiteit?

Hoe meer ik me in het onderwerp ging verdiepen, hoe meer ik het idee kreeg dat dit een verhaal was dat ik heel graag wilde vertellen.

En toen was er dus plots die dame op De Dam.

 

Stom doen

Daar stond ik dan. Te kijken, te drentelen, te twijfelen … Maar uiteindelijk vond ik dat ik niet zo stom moest doen, en sprak ik haar aan.

We hadden een leuk gesprek, en ik had mazzel: de vriendin met wie ze was, kende het boek Bekeerd. En omdat ik half-half op zoek was naar die fotolocatie voor het uitgaanspubliek, had ik een klein portfolioboekje mee. Dat was toch wat makkelijker praten.

 

“Waar is de kameel?”

De dame in kwestie zei niet gelijk ja. Vlak ervoor had ze een minder leuker fotografie-ervaring achter de rug: ze liep samen met een vriendin over de markt, waar ze werden gefotografeerd zonder dat ze het zelf doorhadden.

De foto werd doorgeplaatst op de Facebook-pagina ‘Nederland, mijn vaderland’, en de commentaren waren niet mals: “Opkrassen met die zooi”, “Weg met die griezels!!” en “Waar is de kameel?”

“Heel pijnlijk om te merken dat mensen die me niet kennen, mij zo haten”, zegt ze daarover later. Ook is haar directe familie tegen de niqaab. Ze wil hen niet extra krenken door daar dan ook nog eens mee in de openbaarheid te treden.

 

Freak

Na lang nadenken besluit ze toch mee te doen, want een ding weegt sterker dan alle bedenkingen. Inmiddels heb ik twaalf niqaabdraagsters gefotografeerd en met nog veel meer vrouwen gesproken, ook vrouwen die de niqaab zouden willen dragen, vrouwen die dat juist niet meer doen en vrouwen die Nederland hebben verlaten. Allemaal hebben ze dezelfde motivatie om aan het project meewerken: “Ik wil laten zien dat ik geen freak ben”

Die studio-uitgaans-portretten zijn er nooit meer van gekomen.