Auteursarchief: Saskia

Hoera: de crowdfunding voor het boek is succesvol

Ik ben heel blij, want het minimumbedrag dat ik nodig had om het boek te financieren is binnen, en dat is een hele opluchting.

Vooraf was ik er erg zenuwachtig over: een boek over een onderwerp dat zó gevoelig ligt, is dat wel te financieren? Maar het is toch gelukt. Dankzij de ruim 150 donateurs, die ik stuk voor stuk enorm dankbaar ben!! Ik ga er iets moois van maken!

Ik doe even een vreugdedansje en daarna …

… gaan de vormgever, uitgever en ik keihard aan de slag om het boek in september uit te kunnen brengen.

Misschien alvast leuk voor in de agenda: dinsdag 19 september: Fotokroniek #44 in Pakhuis De Zwijger, waarin ik zal vertellen over de totstandkoming van dit project.

Crowdfunden voor het boek ‘Veiled | Too Busy Being Awesome’

Mijn fotoproject over niqaabdraagsters is af! Er opent zondag niet alleen een tentoonstelling in Het Nutshuis, maar ik ben ook druk bezig om er een boek van te maken.

Het is niet het makkelijkste onderwerp om voor te crowdfunden, maar ik ben al ver gekomen. Met jouw support krijgen we dat allerlaatste stukje ook voor elkaar.

Ik hoop dat ook jij het project zou willen steunen via de website van Voor de Kunst. Je helpt niet alleen mij er enorm mee, maar je krijgt er ook unieke dingen voor terug. 

Het boek in spe:

  • wordt mooi (ontwerp: Sybren Kuiper, maker van vele prijswinnende fotoboeken)
  • is actueel (het zogenoemde boerkaverbod ligt nu in de Eerste Kamer)
  • is relevant (zóó belangrijk om elkaar te blijven leren kennen)
  • biedt verdieping (pakkende interviewfragmenten, nawoord door prof. Annelies Moors)
  • komt in een mooi fonds (uitgever: Lecturis)
  • is internationaal (taal: Engels)
  • is substantieel (160 blz.)
  • verschijnt in september 2017, tijdens een reizende tentoonstelling door Amsterdam.

Tip: privérondleidingen
Je kunt me al steunen vanaf tien euro, en ik ben met alle bijdragen blij. Maar ik wijs je speciaal op de privérondleidingen die ik geef in Het Nutshuis op zaterdag 27 mei en 3 juni. Op die dagen kan ik een door jou samengesteld gezelschap een uur rondleiden door de tentoonstelling, met alle verhalen achter de beelden.

Samen gaat het ons lukken het boek te maken.

Wil je me steunen?
Ga naar Voor de kunst.

Dank je wel!

Lieve groet,

Saskia Aukema

Tot 8 juni in het Nutshuis: Too Busy Being Awesome

Op zondag 30 april om 16 uur opent in Het Nutshuis in Den Haag mijn expositie ‘Too busy being awesome’ (over vrouwen die kiezen voor de niqaab). Er is onder meer een inleiding door prof. Annelies Moors (UvA). Ik vind het natuurlijk hartstikke leuk als jij erbij bent. Aanmelden hoeft niet, je kunt gewoon komen.

Noteer ook in je agenda: privé-rondleidingen

Zoals je misschien weet, is het ook mijn grote droom een boek te maken van het project. Om dat definitief te kunnen financieren begin ik binnenkort een crowdfundingscampagne. Daarover later meer, maar als onderdeel van mijn crowdfunding geef ik privé-rondleidingen in Het Nutshuis op:
  • zaterdag 27 mei
    Overdag doe ik privé-rondleidingen door de expositie in het kader van mijn crowdfunding, maar er is ook een event ‘Too busy being awesome na zonsondergang’, vanaf 19.00 uur. Dan is er de interactieve installatie Tele_Trust van Lancel en Maat, een filmprogramma en een Iftar maaltijd. Eten vanaf 21.48 uur.
  • zaterdag 3 juni
    Overdag doe ik privé-rondleidingen door de expositie in het kader van mijn crowdfunding, maar in de avond is er een mooi optreden: ‘Dans van de zeven sluiers’, 20.00 uur. Speciaal voor deze avond maakte regisseur Miranda Lakerveld van World Opera Lab de voorstelling Dans van de zeven sluiers, naar aanleiding van het incident afgelopen zomer toen een vrouw op het strand van Nice gedwongen werd door de Franse politie om zich te ontdoen van hoofddoek en tuniek. In een wervelende voorstelling worden mythische en religieuze verhalen over de sluier bijeengebracht. Na afloop van de voorstelling is er een gesprek met Miranda Lakerveld en mij.

Privé-rondleidingen kunnen ook in overleg op een andere dag, maar op de 27ste mei en de 3de juni gebeuren er dus allerlei leuke dingen in Het Nutshuis. Als je interesse hebt, kun je je straks tijdens de crowdfunding aanmelden.Ik hoop je te ontmoeten op 30 april, of een van de dagen erna. De expositie is te zien tot en met 8 juni.

Lees alle nieuwtjes rondom mijn fotoproject Gesluierd/Veiled ook op Facebook.

~ Saskia ~

“Geen spijt dat ik altijd naar mijn gevoel heb geluisterd”

Dit beeld komt uit de serie Virgo, over maagden van 25+. Ondanks het levensgrote taboe op dit onderwerp waren enkele mensen bereid hun verhaal te vertellen en op de foto te gaan – zij het anoniem.

José (58): “Laatst droomde ik dat ik het zou gaan doen, maar net op het moment suprême zapte mijn droom door naar de volgende scène. Het was eruit geknipt, net als soms gebeurt in een Amerikaanse film. Jammer, dacht ik, nu weet ik nóg niet hoe het is.”

“Er gaat geen dag voorbij dat die maagdelijkheid niet door mijn hoofd spookt. Als ik op straat een zwangere vrouw zie, dan denk ik: die heeft het gedaan. Of als ik bij een gezin kom waar de pil in de rondte slingert, denk ik: die doet het. En een vriendin van mij zegt over sommige van haar scharrels weleens dat de seks zo geweldig is, en ik probeer me daar dan een voorstelling van te maken: wat zou de ene seks beter maken dan de andere?”

“Mijn vriendinnen zeggen vaak: ‘Je bent te kritisch’, maar dat is het niet. Integendeel, ik heb best wat vriendjes gehad, maar ze pasten geen van allen bij me. Ik ontmoette ze via contactadvertenties: eerst uit de krant, later via datingsites. Daar kwam soms iets leuks uit, maar het bleef telkens in het vage. Dan zat ik met zo’n man te rummikuppen, en dacht: wat doe ik hier eigenlijk met jou? Eenmaal bleef er iemand slapen. Nadat hij me in de slaapkamer gecomplimenteerd had met mijn lichaam, vertelde ik dat ik nog maagd was. Hij was verbluft, en dat was het dan.”

“Natuurlijk heb ik me vaak afgevraagd: waarom heb ik het niet gewoon gedaan met een van die vriendjes? Maar ik voelde het steeds niet. Het is niet zo dat ik nooit opgewonden ben geweest, en ik ben zelfs een paar keer onstuimig verliefd geweest, maar nooit op de mannen met wie ik verkering had. Op de momenten waarop het dan had moeten gebeuren, voelde ik me vooral ongezien, alsof ik niet écht aanwezig was. Dan was zo’n man ongeïnteresseerd of juist ruw en onbehouwen. Het ging altijd om hem, waarbij ik dacht: waar ben ik eigenlijk in dit verhaal? Niet dat ik dat vrijen zelf idealiseer: er hoeven van mij echt geen kaarsjes om het bed te staan, maar er moet wel intimiteit zijn, iemand die er rekening mee houdt dat ik er ook nog ben.”

“Hoewel ik het heel erg vind dat het nog nooit gebeurd is, heb ik geen spijt dat ik altijd naar mijn gevoel heb geluisterd. Laatst las ik dat de helft van de vrouwen een slechte eerste keer heeft gehad, met pijn en een hoop geklungel. Daar kan ik me iets bij voorstellen.”

“Ik heb altijd geleefd met het idee dat ik niet deugde. In mijn puberteit noemden de buurmeisjes me dik en lelijk. Ze zeiden: “Een man zou jou in het donker nog niet pakken.” Omdat ik wist hoeveel pijn dat deed, wilde ik anderen niet afwijzen. Zodra een man verliefd op me werd, sloeg de schrik me om het hart. Ik wilde zo iemand geen pijn doen, maar op toenadering zat ik evenmin te wachten. Sommige relaties hebben daardoor te lang geduurd.”

“Vorig jaar vond ik nog van mezelf dat ik best een fijn leventje had. Ik had net een turbulente periode van mantelzorgen achter de rug, wat ik met liefde had gedaan, maar waarbij ik flink over mijn grenzen was gegaan. Ik genoot dus heerlijk van de rust: een beetje Wordfeud spelen, koffie drinken met uitzicht op de tuin, ’s middags een uurtje slapen, de hond uitlaten in het bos.”

“Maar nu ben ik toe aan een volgende halte in mijn leven. Hoe die eruit ziet? Ja, toch liefst met een man. Eentje die me bij de hand neemt, de wereld in. Ik wil aandacht en warmte, lekker zoenen. Een man die zegt: “Wat heb je toch een lekkere kont!” En dat ik op een vanzelfsprekende manier ergens bij hoor, net als vroeger thuis in het gezin.”

Expositie Koningsdagviering in Benidorm

Over een maand is alweer Koningsdag, niet alleen in Nederland, maar in zo’n beetje ieder deel in de wereld waar Nederlanders zitten.

Ik ben twee jaar in Benidorm geweest. Het ene jaar heb ik portretten gemaakt, het andere jaar een sfeerverslag. Daardoor is de serie een mix geworden van feestvierders en feest.

Dit jaar kunnen alle Nederlanders een beetje bij die Koningsdagviering in Benidorm zijn, want vanaf 12 april tot en met eind juni is de expositie over de Oranjeviering te zien op het Meertens Instituut in Amsterdam – zie ook de agenda van het instituut.

Het leuke van het Meertens Instituut is dat er wetenschappelijk onderzoek verricht wordt naar de Nederlandse taal en cultuur – heel erg toepasselijk dus om de foto’s daar te tonen. Ik ben twee jaar in Benidorm geweest.

Je vindt het Meertens Instituut op de Oudezijds Achterburgwal 185. De openingstijden: maandag t/m vrijdag van 8.30 uur tot 17.00 uur. Hier nog iets meer info over de bereikbaarheid en over de fotoserie zelf.

Andrie: omgeboekt voor de MH17

Voor Trouw fotografeerde en interviewde ik Andrie, die vandaag precies twee jaar geleden op het laatste moment werd omgeboekt, zodat hij net niet in de rampvlucht MH17 terechtkwam. Een mooie ontmoeting;  een nuchter verhaal.

Andrie: “Zo druk als die dag had ik het nog nooit meegemaakt op Schiphol. Overal renden kinderen, en mensen waren met vakantiespulletjes in de weer. Ik had een ticket via Kuala Lumpur naar Indonesië. Ik zou daar twee badmintontoernooien spelen, trainingsprogramma’s volgen en tussendoor ook nog wat vakantie vieren.”

Vermist

“Toen ik een paar weken ervoor de tickets voor Malaysia Airlines aan het boeken was, spookte nog wel even door mijn hoofd dat er vlak daarvoor een toestel van die maatschappij vermist was geraakt, maar ik dacht: hoe groot is de kans nou dat zoiets tweemaal kan gebeuren? Dus ik kocht die tickets gewoon en ook mijn stoel had ik al gereserveerd. Toen ik aan de beurt was om mijn bagage af te geven, bleek het vliegtuig vol te zitten. Of ik misschien wilde overwegen het ticket om te boeken, vroeg de dame bij de incheckbalie.”

Compensatie

“Ik zou dan via Dubai reizen, en een financiële compensatie krijgen. Dat klonk wel aanlokkelijk. Ik had net 250 euro borg betaald ergens voor, en ik had bedacht dat ik voor ongeveer 350 euro aan badmintonspullen wilde kopen in Indonesië. In totaal was dat 600 euro – en dat was precies het bedrag dat ze me aanboden.”

Lemper

“Aan de andere kant had ik vlak na aankomst met iemand afgesproken en bovendien hadden we ’s ochtends lemper staan maken voor mijn Indonesische familie. Omdat ik niet wist of dat gerecht een langere reisduur zou overleven, vroeg ik eerst aan de grondstewardess of ik niet businessclass kon reizen. Dan maar geen geld. Maar ook die was vol. Ik belde ik mijn zus en mijn ouders om te overleggen, en die zeiden: ‘Ja joh, moet je doen. Dat geld kun je goed gebruiken.’”

200 appjes

“Met KLM vloog ik naar Dubai. Het was een goede vlucht, heb een beetje geslapen. Bij aankomst had ik niet gelijk wifi, maar kennelijk had mijn telefoon wel heel even contact gehad met internet, want ik kreeg de melding van 200 nieuwe appjes. Wat erin stond? Geen idee, want ik kon ze niet lezen. Toen kwam er een sms’je binnen, van mijn zus. Dat kon ik wel openen: ‘Jouw oorspronkelijke vliegtuig is gecrasht.’ Ik kon het niet geloven. Ik zocht naar televisieschermen, maar nergens was iets te zien. Een Nederlands meisje dat ook omgeboekt was, stond te huilen. Ik snapte gelijk: zij weet het ook. Samen zijn we gaan zoeken naar een restaurant met wifi, en daar lazen we de eerste berichten over de ramp. Ik heb gelijk op Facebook gezet dat alles goed was met me en toen zijn we verder gereisd. Pas zeven uur later zag ik dat mensen over de hele wereld het bericht hadden gedeeld, geliket en erop hadden gereageerd.”

Uitverkoren

“Sommige overlevenden van een vliegongeluk voelen zich uitverkoren, maar dat heb ik niet. Ik ben een overlevende die niets heeft meegemaakt. Dat maakt het toch anders. Soms vind ik het weleens jammer dat ik er nog zo weinig bij voel. Laatst las ik weer alle gelukwensen door op

Facebook. “Maak er wat van”, werd er vaak gezegd, en daar doe ik ook extra mijn best voor. Van die vakantie vorig jaar heb ik uiteindelijk erg genoten, en ik investeer echt in mijn sport. Nog dit jaar hoop ik tot de top-15 van de Nederlandse badmintonners te behoren.”

Mannetje

“Als christen geloof ik niet in toeval. Maar ik vind het wel dubbel allemaal. Ik ben God dankbaar dat ik dit heb overleefd, en tegelijkertijd wil ik niet suggereren dat Hij wilde dat die anderen zouden sterven. Vooral in het begin was het lastig: je wilt je geluk uiten zonder anderen verdriet te doen.”

“Het nieuws over de MH17 volg ik nauwgezet. Het mannetje dat op de knop drukte, moet toch geweten hebben wat hij deed? Wat kan de reden zijn geweest? Met het meisje dat ook omgeboekt was, maakte ik plannen: we zouden naar begrafenissen gaan en naar herdenkingsdiensten. Maar als je eenmaal weer terug bent in Nederland, is er weer zoveel dat je aandacht vraagt: sport, studie, mijn geloof. Dus daar is het helaas niet van gekomen.”

Dit interview verscheen in januari 2016 in Trouw in een groter verhaal over dingen die eigenlijk té onwaarschijnlijk lijken, maar die toch gebeuren.
Andrie

“Ik ben een overlevende die niets heeft meegemaakt.”


 

 

Gesluierd: winnaar Zilveren Camera categorie Portretten, serie

Leuk extraatje van het Museum Hilversum: iedereen kan de foto's van de categoriewinnaars mee naar huis nemen als poster.

Leuk extraatje van het Museum Hilversum: iedereen kan de foto’s van de categoriewinnaars mee naar huis nemen als poster.

Hoera! Een gedeelte uit het fotoproject Gesluierd (over vrouwen die kiezen voor de niqaab) heeft een Zilveren Camera gewonnen in de categorie Portretten, reeks. Gisteren waren we met enkele geportretteerden en anderszins bij het project betrokken vrouwen in het Museum Hilversum om de expositie te bekijken waar alle winnende en genomineerde foto’s voor de Zilveren Camera hingen.

Er ontstonden mooie dialogen, het was gezellig en de foto’s hingen er mooi bij!

21 februari: kom je ook?

De expositie is nog de hele maand februari te zien. En 21 februari ben ik er zelf ook om tekst en uitleg te geven over de foto’s (van 11.00 tot 17.00 uur). Leuk als je ook komt!!

Zilveren Camera: Gesluierd genomineerd!

Een onderdeel uit het project Gesluierd is genomineerd voor de Zilveren Camera (categorie Portretten, reeks).

De documentaire Gesluierd gaat over vrouwen die ervoor kiezen de niqaab te dragen, iets wat niet overal in Nederland op begrip kan rekenen.

Hoewel de Raad van State negatief adviseerde, stuurde het kabinet in november 2015 een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer tegen het dragen van ‘gezichtsbedekkende kleding’, oftewel de niqaab. Als de wet te zijner tijd wordt aangenomen, wordt dat controversiële kledingstuk verboden in bijvoorbeeld het ziekenhuis en het openbaar vervoer. Maar wie zijn eigenlijk precies die vrouwen die er helemaal zelf voor hebben gekozen een gezichtssluier te dragen? Wat vinden ze belangrijk, mooi, leuk en grappig? Die vragen staan centraal in Gesluierd, een project dat ik in 2016 hoop af te ronden.

Voor de genomineerde serie portretteerde ik tien verschillende niqaabdraagsters in hun eigen huis. Op die manier leren we de vrouwen kennen zoals ze óók zijn, bijvoorbeeld thuis met naaste familieleden, of op een feestje met vrouwen onderling – met veel kleur en met humor.

Op de website Gesluierd.nl verschijnen regelmatig verhalen van niqaabdraagsters en van mijzelf over de totstandkoming van dit project. Het project is ook te volgen via Facebook.

Zaterdag wordt in het Hilversum de uiteindelijke winnaars bekendgemaakt.

Meer info op de website van de Zilveren Camera.

SO2015-jury over Gesluierd: serieus én grappig

De genomineerde serie uit Gesluierd heeft gisteren niet de SO2015-Award gewonnen. Die ging naar Linelle Deunk (en terecht ook – zó mooi, die serie). Maar evengoed ben ik heel erg blij. Blij dát het werk was genomineerd, dat het mooi in het Jaarboek van Dupho staat, en vooral ook: met het juryrapport:

The photoprapher asked women who wear a niqab in the streets, what they wear when they’re at home. It’s a nicely executed series, with a good concept that actually has content – it goes beyond ‘just a styling thing’. The serious side speaks from the photos, yet they’re also funny. The fact that you can’t see the women’s faces makes the photos stronger. The kid’s feet sneaking into one of the photos is a funny detail.

Dat er tweemaal ‘funny’ staat, beschouw ik als een enorm compliment in de context van het zwaarbeladen onderwerp niqaab.

En het is een compliment omdat ik inderdaad op zoek ben naar universele waarden als humor, schoonheid, liefde en passie in dit project over vrouwen die kiezen voor de niqaab, waarvan deze serie een onderdeel is.

Op de site van SO2015 staat al het werk van alle winnaars en genomineerden – en er is zoveel geweldig werk gemaakt … Echt zeer de moeite waard om een kijkje te nemen!

Zie ook:

Hoe het begon

Ruim een jaar geleden liep ik op een stralende dag door het centrum van Amsterdam. Eigenlijk was ik op zoek naar locaties waar ik in de avonden studioportretten kon maken van uitgaanspubliek.

En op De Dam zag ik haar: een dame in niqaab: een gezichtssluier die alleen de ogen vrijlaat. Ik was op dat moment al een tijdje gefascineerd door de niqaab.

De kiem ervoor werd tweeënhalf jaar geleden gelegd. In maart 2013 stond ik met een mobiele fotostudio op de Nationale Bekeerlingendag in de Blauwe Moskee in Amsterdam. Ik werkte in die tijd aan een fotodocumentaire over bekering tot de islam, die later in samenwerking met Vanessa Vroon-Najem zou leiden tot het boek Bekeerd en een gelijknamige tentoonstelling in het Amsterdam Museum.

 

Hatsikidee

Ik moet die dag in maart over de vijftig bezoekers geportretteerd hebben, maar misschien wel de grootste indruk maakten de twee meiden die als allereersten voor de camera plaatsnamen (zie header). Ze droegen een niqaab, en wow … dat vond ik best heftig. Eng, streng, serieus, radicaal, onderdrukt … hatsikidee, de hele lade met ‘burka’-associaties werd omgekieperd in mijn hoofd. En vooral verwarrend vond ik het na afloop van de sessie. Want in welk laatje moest ik alles weer precies opbergen toen bleek dat de meiden giechelig, stoer en aardig waren? Hoe kort ook, die ontmoeting zette me aan het denken.

Ik vroeg me er enorm veel dingen over af. Waarom zou je die sluier dragen in een land als Nederland? Hoe zit het met die steevast veronderstelde band met gewelddadigheden die worden begaan uit de naam van de islam? Wat vindt je omgeving ervan? Is er dwang? En hoe hou je stand tegen al die negativiteit?

Hoe meer ik me in het onderwerp ging verdiepen, hoe meer ik het idee kreeg dat dit een verhaal was dat ik heel graag wilde vertellen.

En toen was er dus plots die dame op De Dam.

 

Stom doen

Daar stond ik dan. Te kijken, te drentelen, te twijfelen … Maar uiteindelijk vond ik dat ik niet zo stom moest doen, en sprak ik haar aan.

We hadden een leuk gesprek, en ik had mazzel: de vriendin met wie ze was, kende het boek Bekeerd. En omdat ik half-half op zoek was naar die fotolocatie voor het uitgaanspubliek, had ik een klein portfolioboekje mee. Dat was toch wat makkelijker praten.

 

“Waar is de kameel?”

De dame in kwestie zei niet gelijk ja. Vlak ervoor had ze een minder leuker fotografie-ervaring achter de rug: ze liep samen met een vriendin over de markt, waar ze werden gefotografeerd zonder dat ze het zelf doorhadden.

De foto werd doorgeplaatst op de Facebook-pagina ‘Nederland, mijn vaderland’, en de commentaren waren niet mals: “Opkrassen met die zooi”, “Weg met die griezels!!” en “Waar is de kameel?”

“Heel pijnlijk om te merken dat mensen die me niet kennen, mij zo haten”, zegt ze daarover later. Ook is haar directe familie tegen de niqaab. Ze wil hen niet extra krenken door daar dan ook nog eens mee in de openbaarheid te treden.

 

Freak

Na lang nadenken besluit ze toch mee te doen, want een ding weegt sterker dan alle bedenkingen. Inmiddels heb ik twaalf niqaabdraagsters gefotografeerd en met nog veel meer vrouwen gesproken, ook vrouwen die de niqaab zouden willen dragen, vrouwen die dat juist niet meer doen en vrouwen die Nederland hebben verlaten. Allemaal hebben ze dezelfde motivatie om aan het project meewerken: “Ik wil laten zien dat ik geen freak ben”

Die studio-uitgaans-portretten zijn er nooit meer van gekomen.